Nie było matki jakiś czas. Matka bowiem na głowie ma tyle, że nie wie, co powinna olać pierwsze - takie coś kiedyś gdzieś przeczytałam. Mądre to, oj mądre. I skorzystać by się chciało, ale przecież nie można. No więc matka na pełny etat oprócz rozpoczętych studiów dostała kolejny prezent od życia, a raczej od narzeczonego. Kurs na prawo jazdy. Jakby nauki było mało, jakby domu było mało, jakby dziecko mało absorbujące było. Ale... urodzinowy prezent trafiony w 100%.

Matka bowiem zawsze prawko chciała mieć. Na początku, bo wszyscy robili, to czemu ja nie? Później myślała, że by sobie do pracy dojeżdżała swoją furką, bo to bezpieczniej i szybciej i niezależenie. Kto by tak nie chciał? A gdy Zośka na świecie się pojawiła, to matka stwierdziła, że prawko by się przydało dla niej. Bo to do lekarza trzeba podjechać, a to na zakupy, a to by się pradziadków odwiedziło, a wiadomo, że z takim bobasem ciężko podróżować komunikacją. No więc narzeczony rzeczony stanął na wysokości zadania i zafundował matce coś, co jej się przyda, a co tak bardzo chciała. Więc matka wieczorami siedzi i kuje - nie tylko do egzaminów studenckich, ale też do prawka.

Matka ma istny chaos - wszędzie. Szczególnie w głowie, bo się wszystko kiełbasi i miesza, ale czego się nie robi dla wiedzy prawda? :)

Poza tym prezentem matka dostała także maszynę do szycia, o której marzyła. I znowu uczyć się musi. Człowiek to całe życie musi nabierać nowych kwalifikacji. Ale to będę robić z przyjemnością.

Poza tym za pasem już święta, a ja ich w ogóle nie czuję. Nic a nic. A sprzątać trzeba, a gotować trzeba i wszystko trzeba. Ale niemoc jest ogromna.

No i coś z serii jaka ze mnie dumna mama - moja niespełna 11 miesięczna córka zaczęła robić swoje pierwsze samodzielne kroki. Na początku nie pewnie robiła dwa, trzy kroczki i na dupcię, a teraz jak stoi a ja ją proszę, by do mnie podeszła to idzie jak czołg :) Choć sama jeszcze się nie wypuszcza w trasy, woli na czworakach.

Matka ma chwilę spokoju, więc idzie poodpoczywać. Sprzątając. Bo przecież samo się nie zrobi :)

Źródło zdjęcia : jezyki.studentnews.pl

Gdy ubieram buty i szalik, a ona patrzy na mnie swoimi wielkimi, niebieskimi oczami i zastanawia się czy już ma zacząć płakać, bo nie wezmę jej ze sobą, czy dreptać szybko do moich stóp i prosić wzrokiem żebym jednak ją wzięła - coś mnie ściska w dołku. Gdy wchodzę na górę żeby zebrać pranie albo posprzątać butelki w pokoju, a ona w chodaku bawi się na dole i już widzę, jak drepta pod schody sprawdzić, gdzie znikam, a gdy znikam już z jej pola widzenia, słyszę tylko donośny krzyk i płacz - to coś mnie ściska w dołku. I nie ważne, że w domu może być dziesięć innych osób, z którymi mogłaby się pobawić. Nie. Ona widzi tylko mnie.

I jest to zgoła przyjemne uczucie. Bo przecież przyjdzie taki dzień, kiedy nie będzie chciała spędzać ze mną czasu. Kiedy powie, że ma znajomych, że wychodzi do kina, że śpi dzisiaj u koleżanki, że pędzi się ubrać, bo idzie na jakąś imprezę. I mama wtedy zostanie odsunięta na drugi bok, na drugi tor. Bo będą rzeczy ważniejsze. Bo będzie przecież tyle do zrobienia, tyle do zobaczenia, tyle do przeżycia, że może czasu nie starczyć. 

Dlatego napawam się tym, jak do mnie lgnie. Jak szybko zmienia się jej nastrój, gdy wchodzę do pokoju. Jak cieszy mnie to, że uśmiecha się na mój widok i od razu wyciąga ręce, żeby ją wziąć. Jak wtula się we mnie, gdy jest śpiąca, albo gdy obudzi się w nocy i nie może zasnąć. Wtedy ukojenie znajduje w matczynych ramionach, które są dla niej zawsze otwarte. I kiedyś może podśmiewałam się ukradkiem z matek, które "cycki" takie miały przy sobie. Ale wtedy ja matką nie byłam i nie wiedziałam, co tracę. Teraz wiem, co zyskałam.

Ale sumując te wszystkie niedogodności - warto. Warto mieć na chwilę takiego swojego "cycka", który poprawia humor, który swoim śmiechem potrafi rozwiać nawet najczarniejsze chmury, który w swoich małych rączkach trzyma cały mój świat. Mój osobisty "cycek". Na chwilę. Za krótką, by z niej nie skorzystać. 

PS. Komentarze z poprzednich postów zniknęły, bo odinstalowałam disgusa, który póki co jest totalnym niewypałem :)

Źródło zdjęcia :dziecko.fit.pl

Na pewno znacie ten stan - ty i twoje wszystkie problemy, zawirowania, niepewności, które nagle w zadziwiający sposób stają się tak ogromne, że przysłaniają ci wszystko w zasięgu wzroku. Nie jesteś w stanie zobaczyć nawet tego nowego kwiatka, którego ostatnio podarował ci mąż, ani tego, jak twoje dziecko uśmiecha się do ciebie z kąta w pokoju, gdzie bawi się w najlepsze. Widzisz tylko spalony obiad, stos niepozmywanych naczyń, który rośnie w zastraszającym tempie, to, że w telewizji leci sam chłam i nie ma na czym oka zawiesić. Widzisz wszystko to, co czarne.

Cóż, to chyba normalny stan. Może nie na codzień, ale raz na jakiś czas.  Mamy zwyczajnie dość. Wszystkiego po kolei. Wkurzają nas małe rzeczy. Stres dopada nas wtedy, kiedy się go nie spodziewamy. Atakuje szybko i bezlitośnie. Pozostawia jednak furtki, dzięki którym można się go pozbyć skutecznie.

1. Pozytywność - musisz myśleć pozytywnie, działać pozytywnie, widzieć pozytyw. Szklanka nie jest do połowy pusta, jest do połowy pełna ;) Staraj się dostrzegać jasne barwy tam, gdzie według ciebie kumuluje się czerń.

2. Otaczaj się życzliwymi ludźmi - przebywanie w towarzystwie osób wesołych, pozytywnych, radosnych sprawia, że sama się taka stajesz. Jest nawet powiedzenie "z kim przystajesz, taki się stajesz", co idealnie odzwierciedla interakcje międzyludzkie. Im więcej radości w twoim otoczeniu, tym więcej radości w twoim życiu.

3. Bądź stanowcza - jeśli coś ci nie odpowiada, twoje serce mówi nie - mów nie. Masz przecież do tego pełne prawo. Jeśli nie chcesz czegoś zrobić, sprawia co to przykrość lub cokolwiek innego - nie rób tego. Nie zmuszaj się do czegoś, na co nie masz ochoty. No chyba że jest to pójście do pracy - tutaj rada nie wchodzi w grę ;)

4. Nie bierz do siebie wszystkiego, co mówią inni - ludzie z natury lubią krytykować i wytykać błędy. Czasami mają rację, ale w większości przypadków robią to rozmyślnie, by sprawić komuś przykrość. Nie dawaj się. Nie musisz słuchać tego, jak to zła matka z ciebie, jak to nie potrafisz dziecka nakarmić albo ugotować obiadu, że sprzątasz nie tak jak zawodowa pokojówka. Olej to - masz lepsze rzeczy do robienia ;)

5. Folguj sobie od czasu do czasu - jeśli lubisz kupować sobie ciuchy, idź na zakupy raz na jakiś czas. Jeśli masz słabość do słodyczy - na przykład tak jak ja - kup sobie czekoladki. Folguj sobie. Sprawi ci to przyjemność i podniesie poziom endorfin w twoim organizmie. Nie ma nic lepszego jak cisza, spokój i dobra milka ;)

6. Relaksuj się - książka, kubek herbaty i bujany fotel to coś, co tygryski lubią najbardziej. Przynajmniej tygryski mojego pokroju. Jeśli lubisz skakać ze spadochronem zrób to. Może wolisz wspinaczki, zbieranie znaczków albo oglądanie seriali? Rób to, masz do tego pełne prawo :)

7. Daj emocjom wypływać na zewnątrz - jeśli czasami chcesz pokrzyczeć ze złości, zrób to. Lepsze to niż tłuczenie szklanek, a z pewnością tańsze :) Daj emocjom wypływać. Jeśli będziesz je trzymać, wybuchniesz w najmniej odpowiednim momencie i teściowa może na tym ucierpieć ;)

Mówmy sobie dość. Jesteśmy tylko ludźmi. Czasami musimy przyznać, że z czymś sobie nie radzimy, inaczej zwariujemy, a przecież nie o to chodzi.

Chyba każda z nas tak ma raz na jakiś czas. Chciałabyś się zamknąć w jakimś ciemnym pomieszczeniu bez okien, ba, nawet bez drzwi, żeby nikt ci nie przeszkadzał. Wyłączyłabyś telefon, a jeszcze lepiej zostawiła go poza tym spokojnym pomieszczeniem, położyłabyś się na łóżku i wsłuchiwała w swój miarowy, stonowany oddech. I totalnie nie przejmowałabyś się tym czy naczynia są pozmywane, obiad ugotowany a dom lśni czystością rodem z reklam Ajaxa. Po prostu byś odpoczywała, nie zaprzątając sobie myśli przyziemnymi sprawami.

Tak, chyba każda z nas by tego chciała. Ale jest to po prostu niemożliwe. Jako kobiety jesteśmy skonstruowane przez naturę tak, by nawet w chwilach odpoczynku rejestrować w myślach wszystko to, co zostało zrobione, ale też to, na co nam czasu nie starczyło. I takim sposobem leżąc wieczorem w łóżku zamiast skupiać się na czytaniu książki albo relaksacji przy dobrym filmie - snujesz plany na jutrzejszy dzień, zastanawiasz się, co powinnaś kupić na obiad, o której wyjść na spacer z dzieckiem, że musisz okna pomyć, podłogę wyszorować, mężowi kolację zrobić jak z pracy wróci i jeszcze fajnie byłoby się przynajmniej poprzytulać o miłości nie wspominając, bo przecież i ty jesteś zajechana i on zmęczony, i tak w nieskończoność. 

Ciężki mamy żywot, my kobiety, my matki, my kochanki i żony, konkubiny, narzeczone. Ciężko nam i coraz ciężej znaleźć dla siebie odpowiedni czas, odpowiednią chwilę na relaks. Na czas tylko dla siebie. Na spoczęcie w łóżku i uwolnienie się od codzienności. Choć na tę kilka minut. Nasz abonament przecież nie jest wieczny i baterie potrafią się wyczerpać. Ja znalazłam taką chwilę dla siebie. Jest to Zumba. Dwa razy w tygodniu po godzinę. Tańczę, pocę się, męczę, ale przy tym wszystkim jestem niesamowicie szczęśliwa. Bo to zmęczenie jest relaksujące, orzeźwiające, dające wytchnienie. Pełne energii i radości. I wracając do domu, mimo bólu mięśni, uśmiecham się i zabieram do dalszej pracy z werwą, z naładowanymi akumulatorami.

A ty? Kobieto, zrób coś dla siebie, tylko i wyłącznie ;)

Źródło obrazka : dzidziusiowo.pl

Wiadomo, że każda mama chce dla swojego dziecka jak najlepiej. Począwszy od najlepszych pieluch, które mają trzymać wilgoć z dala od pupy naszego bobaska, przez najlepsze zabawki wspierające jego rozwój, przez "wypychanie" go na różne szkolne apele, żeby uczyło się nie bać występów publicznych, po ciepłe i piękne ciuszki, co by dzieciątko nie tylko ładnie wyglądało, ale i w brzuszek mu ciepło było, po zdrową dietę, pełną mikroelementów, aż po prawidłowe spojrzenie na świat, takie obiektywne, po wybór studiów - najlepiej takich, po których będzie miało dobrze płatną pracę, dostatek i wszystko to, czego my nie mieliśmy. Ale... żeby to wszystko mogło naszego dzieciątko osiągnąć musi być samodzielne.

I właśnie ta samodzielność zaczęła mnie ostatnimi czasy przerażać. Bo wiem, że muszę jej na to pozwolić. Przecież nie będę do końca życia robić wszystkiego za nią. Nie mam bowiem zamiaru wychować leniucha, który nie potrafi po sobie posprzątać. Ale rzecz nie o sprzątaniu. Jakiś czas temu powzięłam decyzję o wprowadzeniu BLW w życiu mojej Zośki. Czyli Bobas Lubi Wybór. I zauważyłam, że Zośce się to podoba. I choć jest jeszcze mała to ładnie sobie radzi. Z początku ją karmiłam naszym jedzeniem. I pierwsze karmienie, kiedy to dostała kurczaka w sosie musztardowym z kaszą jaglaną, co nie było papką, jak dotychczas, skończyło się krztuszeniem, osiwieniem matki, klepaniem po plecach i ogólną radością dziecka. Cóż, mi tak do śmiechu nie było, ale praktyka czyni mistrza ;)

Teraz Zośka sama zjada banana, sama obgryza jabłko, ostatnio sama konsumowała jogurt. I tak sukcesywnie, powoli wprowadzamy w jej świat nowe doznania smakowe. Oczywiście nie obyło się bez wszelakich wpadek krztuszeniowych, które zdarzają się już teraz naprawdę sporadycznie. 

Ale moja Zosia Samosia radzi sobie z tym wszystkim z uśmiechem na twarzy. I choć nasza samodzielność zaczyna się od jedzenia, już niedługo przerzuci się na inne etapy rozwojowe. Już widzę u niej większe zaciekawienie zabawkami, tym jak są skonstruowane. Już nie pcha tak wszystkiego do buźki, jak przedtem. Teraz woli poobracać w dłoniach, poobserwować z czym ma do czynienia. A więc kolejny krok milowy w jej życiu :)

Oprócz samodzielności dzieciątko moje powoli stoi samo, bez podparcia. Choć oczywiście jak się zorientuje, że tak jest, to szuka mojego ramienia, jakby się bała, że upadek będzie czymś strasznym. I niesamowicie bardzo uwielbia spoglądać przez okno. Raczkuje przez cały pokój, by wbić nos w szybę i patrzeć, co tam się ciekawego na świecie dzieje.

A ja obserwuje jej poczynania, z uśmiechem na ustach ale też lękiem. Bo wśród tych pięknych momentów, kiedy moje dziecko mnie zaskakuje nowymi rzeczami, pojawiają się też te, które do przyjemnych nie należą. Ale nie ma co się łamać. Życie nie polega tylko na radościach. Ale na nich warto się skupiać ;)

Źródło zdjęcia : dziecisawazne.pl

A czym tak naprawdę jest szczęście? Ktoś je widział? Ktoś jest w stanie opisać jak dokładnie wygląda, skąd pochodzi i zna powód dlaczego jednym się przytrafia, a innym nie? No właśnie. W tym cała rzecz. O szczęściu nie wiemy niemalże nic, prócz tego, że raz jest, a raz go nie ma. Pojawia się kiedy chce, zostaje tak długo, jak chce i wraca, skąd pochodzi, by ponownie zjawić się w najmniej oczekiwanym momencie. Brzmi znajomo? Skąd ja to znam.

I choć może to zabrzmieć niesamowicie banalnie, to i tak wierzę, że szczęście pochodzi z tej samej planety, co ja i nie ma do mnie zbyt długiej drogi ;) Kiedy możemy stwierdzić, że jesteśmy szczęśliwi? Gdy kupimy nowe auto? A może mieszkanie i w końcu mamy swoje własne cztery kąty? A może wtedy, gdy sprawimy sobie psa, takiego małego i słodkiego , jakie zawsze chcieliśmy mieć. Czy szczęściem można nazwać ilość zarabianych pieniędzy? Może szczęściem są wakacje na Bahama, koktajle z palemkami i opalanie się całymi dniami. A może to zwykłe prozaiczne rzeczy takie jak spacer w promieniach letniego słońca? Uśmiech dziecka na początek każdego dnia, jego pierwsze słowa i słodkie tulenie się w Twoje ramię, gdy jest śpiące?

Może to słowa "kocham cię" wypowiadane przez Twoją drugą połówkę. Może to zrobione wieczorem kanapki, dokładnie takie jak lubisz. I może to nawet być sen do 8 rano, bo od niepamiętnych czasów wstajesz o punkt 6.

Postanowiłam sobie, że będę szczęśliwa. Od teraz i już na zawsze. Szczęścia z rąk nie wypuszczę, nie oddam, zostaje na mojej planecie, na mojej orbicie, przy mnie. I koniec. Nie ważne, czy to będzie szczęście rysowane na piasku, kartce czy na dłoni. Będzie. Widzę je codziennie, gdy tylko otwieram oczy. Z początku trudno je było zauważyć w odmętach szarości dnia następnego. I w tonach pieluch i braku snu. I ogólnym zmęczeniu organizmu, kiedy jedyną myślą, jaka przebiega Ci wieczorem przez głowę jest poduszka, sen, łóżka, bo wiesz, że za dwie godziny będziesz musiała się z nimi rozstać. 

Ale teraz już wiem. Jestem mądrzejsza. Dorosłam. Do tego, by cieszyć się z tego, co mam na codzień. By czerpać radość z bycia kobietą, ale w szczególności z bycia mamą. By nie zważać na przeciwności, które stawia nam życie. Nauczyłam się, że trzeba przeć do przodu, cały czas, nie zatrzymując się. Iść cały czas, bo na końcu tej mozolnej, ciężkiej drogi stoi Twój największy skarb. Dla niego warto się poświęcać i dla niego warto walczyć o wszystko, co ma sens, a nawet o to, co go nie ma.

Bo szczęście mamy tuż obok siebie. Na wyciągnięcie ręki. Nie musimy go sobie rysować. Szczęściem każdej kobiety jest jej mężczyzna, szczęściem każdej mamy jest jej dziecko :)