Na pewno znacie ten stan - ty i twoje wszystkie problemy, zawirowania, niepewności, które nagle w zadziwiający sposób stają się tak ogromne, że przysłaniają ci wszystko w zasięgu wzroku. Nie jesteś w stanie zobaczyć nawet tego nowego kwiatka, którego ostatnio podarował ci mąż, ani tego, jak twoje dziecko uśmiecha się do ciebie z kąta w pokoju, gdzie bawi się w najlepsze. Widzisz tylko spalony obiad, stos niepozmywanych naczyń, który rośnie w zastraszającym tempie, to, że w telewizji leci sam chłam i nie ma na czym oka zawiesić. Widzisz wszystko to, co czarne.

Cóż, to chyba normalny stan. Może nie na codzień, ale raz na jakiś czas.  Mamy zwyczajnie dość. Wszystkiego po kolei. Wkurzają nas małe rzeczy. Stres dopada nas wtedy, kiedy się go nie spodziewamy. Atakuje szybko i bezlitośnie. Pozostawia jednak furtki, dzięki którym można się go pozbyć skutecznie.

1. Pozytywność - musisz myśleć pozytywnie, działać pozytywnie, widzieć pozytyw. Szklanka nie jest do połowy pusta, jest do połowy pełna ;) Staraj się dostrzegać jasne barwy tam, gdzie według ciebie kumuluje się czerń.

2. Otaczaj się życzliwymi ludźmi - przebywanie w towarzystwie osób wesołych, pozytywnych, radosnych sprawia, że sama się taka stajesz. Jest nawet powiedzenie "z kim przystajesz, taki się stajesz", co idealnie odzwierciedla interakcje międzyludzkie. Im więcej radości w twoim otoczeniu, tym więcej radości w twoim życiu.

3. Bądź stanowcza - jeśli coś ci nie odpowiada, twoje serce mówi nie - mów nie. Masz przecież do tego pełne prawo. Jeśli nie chcesz czegoś zrobić, sprawia co to przykrość lub cokolwiek innego - nie rób tego. Nie zmuszaj się do czegoś, na co nie masz ochoty. No chyba że jest to pójście do pracy - tutaj rada nie wchodzi w grę ;)

4. Nie bierz do siebie wszystkiego, co mówią inni - ludzie z natury lubią krytykować i wytykać błędy. Czasami mają rację, ale w większości przypadków robią to rozmyślnie, by sprawić komuś przykrość. Nie dawaj się. Nie musisz słuchać tego, jak to zła matka z ciebie, jak to nie potrafisz dziecka nakarmić albo ugotować obiadu, że sprzątasz nie tak jak zawodowa pokojówka. Olej to - masz lepsze rzeczy do robienia ;)

5. Folguj sobie od czasu do czasu - jeśli lubisz kupować sobie ciuchy, idź na zakupy raz na jakiś czas. Jeśli masz słabość do słodyczy - na przykład tak jak ja - kup sobie czekoladki. Folguj sobie. Sprawi ci to przyjemność i podniesie poziom endorfin w twoim organizmie. Nie ma nic lepszego jak cisza, spokój i dobra milka ;)

6. Relaksuj się - książka, kubek herbaty i bujany fotel to coś, co tygryski lubią najbardziej. Przynajmniej tygryski mojego pokroju. Jeśli lubisz skakać ze spadochronem zrób to. Może wolisz wspinaczki, zbieranie znaczków albo oglądanie seriali? Rób to, masz do tego pełne prawo :)

7. Daj emocjom wypływać na zewnątrz - jeśli czasami chcesz pokrzyczeć ze złości, zrób to. Lepsze to niż tłuczenie szklanek, a z pewnością tańsze :) Daj emocjom wypływać. Jeśli będziesz je trzymać, wybuchniesz w najmniej odpowiednim momencie i teściowa może na tym ucierpieć ;)

Mówmy sobie dość. Jesteśmy tylko ludźmi. Czasami musimy przyznać, że z czymś sobie nie radzimy, inaczej zwariujemy, a przecież nie o to chodzi.

Chyba każda z nas tak ma raz na jakiś czas. Chciałabyś się zamknąć w jakimś ciemnym pomieszczeniu bez okien, ba, nawet bez drzwi, żeby nikt ci nie przeszkadzał. Wyłączyłabyś telefon, a jeszcze lepiej zostawiła go poza tym spokojnym pomieszczeniem, położyłabyś się na łóżku i wsłuchiwała w swój miarowy, stonowany oddech. I totalnie nie przejmowałabyś się tym czy naczynia są pozmywane, obiad ugotowany a dom lśni czystością rodem z reklam Ajaxa. Po prostu byś odpoczywała, nie zaprzątając sobie myśli przyziemnymi sprawami.

Tak, chyba każda z nas by tego chciała. Ale jest to po prostu niemożliwe. Jako kobiety jesteśmy skonstruowane przez naturę tak, by nawet w chwilach odpoczynku rejestrować w myślach wszystko to, co zostało zrobione, ale też to, na co nam czasu nie starczyło. I takim sposobem leżąc wieczorem w łóżku zamiast skupiać się na czytaniu książki albo relaksacji przy dobrym filmie - snujesz plany na jutrzejszy dzień, zastanawiasz się, co powinnaś kupić na obiad, o której wyjść na spacer z dzieckiem, że musisz okna pomyć, podłogę wyszorować, mężowi kolację zrobić jak z pracy wróci i jeszcze fajnie byłoby się przynajmniej poprzytulać o miłości nie wspominając, bo przecież i ty jesteś zajechana i on zmęczony, i tak w nieskończoność. 

Ciężki mamy żywot, my kobiety, my matki, my kochanki i żony, konkubiny, narzeczone. Ciężko nam i coraz ciężej znaleźć dla siebie odpowiedni czas, odpowiednią chwilę na relaks. Na czas tylko dla siebie. Na spoczęcie w łóżku i uwolnienie się od codzienności. Choć na tę kilka minut. Nasz abonament przecież nie jest wieczny i baterie potrafią się wyczerpać. Ja znalazłam taką chwilę dla siebie. Jest to Zumba. Dwa razy w tygodniu po godzinę. Tańczę, pocę się, męczę, ale przy tym wszystkim jestem niesamowicie szczęśliwa. Bo to zmęczenie jest relaksujące, orzeźwiające, dające wytchnienie. Pełne energii i radości. I wracając do domu, mimo bólu mięśni, uśmiecham się i zabieram do dalszej pracy z werwą, z naładowanymi akumulatorami.

A ty? Kobieto, zrób coś dla siebie, tylko i wyłącznie ;)

Źródło obrazka : dzidziusiowo.pl

Wiadomo, że każda mama chce dla swojego dziecka jak najlepiej. Począwszy od najlepszych pieluch, które mają trzymać wilgoć z dala od pupy naszego bobaska, przez najlepsze zabawki wspierające jego rozwój, przez "wypychanie" go na różne szkolne apele, żeby uczyło się nie bać występów publicznych, po ciepłe i piękne ciuszki, co by dzieciątko nie tylko ładnie wyglądało, ale i w brzuszek mu ciepło było, po zdrową dietę, pełną mikroelementów, aż po prawidłowe spojrzenie na świat, takie obiektywne, po wybór studiów - najlepiej takich, po których będzie miało dobrze płatną pracę, dostatek i wszystko to, czego my nie mieliśmy. Ale... żeby to wszystko mogło naszego dzieciątko osiągnąć musi być samodzielne.

I właśnie ta samodzielność zaczęła mnie ostatnimi czasy przerażać. Bo wiem, że muszę jej na to pozwolić. Przecież nie będę do końca życia robić wszystkiego za nią. Nie mam bowiem zamiaru wychować leniucha, który nie potrafi po sobie posprzątać. Ale rzecz nie o sprzątaniu. Jakiś czas temu powzięłam decyzję o wprowadzeniu BLW w życiu mojej Zośki. Czyli Bobas Lubi Wybór. I zauważyłam, że Zośce się to podoba. I choć jest jeszcze mała to ładnie sobie radzi. Z początku ją karmiłam naszym jedzeniem. I pierwsze karmienie, kiedy to dostała kurczaka w sosie musztardowym z kaszą jaglaną, co nie było papką, jak dotychczas, skończyło się krztuszeniem, osiwieniem matki, klepaniem po plecach i ogólną radością dziecka. Cóż, mi tak do śmiechu nie było, ale praktyka czyni mistrza ;)

Teraz Zośka sama zjada banana, sama obgryza jabłko, ostatnio sama konsumowała jogurt. I tak sukcesywnie, powoli wprowadzamy w jej świat nowe doznania smakowe. Oczywiście nie obyło się bez wszelakich wpadek krztuszeniowych, które zdarzają się już teraz naprawdę sporadycznie. 

Ale moja Zosia Samosia radzi sobie z tym wszystkim z uśmiechem na twarzy. I choć nasza samodzielność zaczyna się od jedzenia, już niedługo przerzuci się na inne etapy rozwojowe. Już widzę u niej większe zaciekawienie zabawkami, tym jak są skonstruowane. Już nie pcha tak wszystkiego do buźki, jak przedtem. Teraz woli poobracać w dłoniach, poobserwować z czym ma do czynienia. A więc kolejny krok milowy w jej życiu :)

Oprócz samodzielności dzieciątko moje powoli stoi samo, bez podparcia. Choć oczywiście jak się zorientuje, że tak jest, to szuka mojego ramienia, jakby się bała, że upadek będzie czymś strasznym. I niesamowicie bardzo uwielbia spoglądać przez okno. Raczkuje przez cały pokój, by wbić nos w szybę i patrzeć, co tam się ciekawego na świecie dzieje.

A ja obserwuje jej poczynania, z uśmiechem na ustach ale też lękiem. Bo wśród tych pięknych momentów, kiedy moje dziecko mnie zaskakuje nowymi rzeczami, pojawiają się też te, które do przyjemnych nie należą. Ale nie ma co się łamać. Życie nie polega tylko na radościach. Ale na nich warto się skupiać ;)

Źródło zdjęcia : dziecisawazne.pl

A czym tak naprawdę jest szczęście? Ktoś je widział? Ktoś jest w stanie opisać jak dokładnie wygląda, skąd pochodzi i zna powód dlaczego jednym się przytrafia, a innym nie? No właśnie. W tym cała rzecz. O szczęściu nie wiemy niemalże nic, prócz tego, że raz jest, a raz go nie ma. Pojawia się kiedy chce, zostaje tak długo, jak chce i wraca, skąd pochodzi, by ponownie zjawić się w najmniej oczekiwanym momencie. Brzmi znajomo? Skąd ja to znam.

I choć może to zabrzmieć niesamowicie banalnie, to i tak wierzę, że szczęście pochodzi z tej samej planety, co ja i nie ma do mnie zbyt długiej drogi ;) Kiedy możemy stwierdzić, że jesteśmy szczęśliwi? Gdy kupimy nowe auto? A może mieszkanie i w końcu mamy swoje własne cztery kąty? A może wtedy, gdy sprawimy sobie psa, takiego małego i słodkiego , jakie zawsze chcieliśmy mieć. Czy szczęściem można nazwać ilość zarabianych pieniędzy? Może szczęściem są wakacje na Bahama, koktajle z palemkami i opalanie się całymi dniami. A może to zwykłe prozaiczne rzeczy takie jak spacer w promieniach letniego słońca? Uśmiech dziecka na początek każdego dnia, jego pierwsze słowa i słodkie tulenie się w Twoje ramię, gdy jest śpiące?

Może to słowa "kocham cię" wypowiadane przez Twoją drugą połówkę. Może to zrobione wieczorem kanapki, dokładnie takie jak lubisz. I może to nawet być sen do 8 rano, bo od niepamiętnych czasów wstajesz o punkt 6.

Postanowiłam sobie, że będę szczęśliwa. Od teraz i już na zawsze. Szczęścia z rąk nie wypuszczę, nie oddam, zostaje na mojej planecie, na mojej orbicie, przy mnie. I koniec. Nie ważne, czy to będzie szczęście rysowane na piasku, kartce czy na dłoni. Będzie. Widzę je codziennie, gdy tylko otwieram oczy. Z początku trudno je było zauważyć w odmętach szarości dnia następnego. I w tonach pieluch i braku snu. I ogólnym zmęczeniu organizmu, kiedy jedyną myślą, jaka przebiega Ci wieczorem przez głowę jest poduszka, sen, łóżka, bo wiesz, że za dwie godziny będziesz musiała się z nimi rozstać. 

Ale teraz już wiem. Jestem mądrzejsza. Dorosłam. Do tego, by cieszyć się z tego, co mam na codzień. By czerpać radość z bycia kobietą, ale w szczególności z bycia mamą. By nie zważać na przeciwności, które stawia nam życie. Nauczyłam się, że trzeba przeć do przodu, cały czas, nie zatrzymując się. Iść cały czas, bo na końcu tej mozolnej, ciężkiej drogi stoi Twój największy skarb. Dla niego warto się poświęcać i dla niego warto walczyć o wszystko, co ma sens, a nawet o to, co go nie ma.

Bo szczęście mamy tuż obok siebie. Na wyciągnięcie ręki. Nie musimy go sobie rysować. Szczęściem każdej kobiety jest jej mężczyzna, szczęściem każdej mamy jest jej dziecko :)

Już widzę, jak podnoszą się głosy, jak to, jak do cholerki, idealne macierzyństwo nie istnieje? Przecież to wierutne kłamstwa! Ja jestem matką idealną, robię wszystko perfekcyjnie! Dziecko zawsze jest czyściutkie, jak wypolerowany eksponat muzealny. Ciuszki wyprasowane, wygładzone, wręcz przesadnie. Zabawa? Jaka zabawa?! Przecież może się w główkę uderzyć, pupę obić, lepiej przecież nie ryzykować! Katar ma? O rany, nie pójdę z dzieckiem dzisiaj na spacer, bo jeszcze bardziej się zaziębi! Opatulę sweterkiem, kocykiem, ba dorzucę do tego jeszcze rożka i na pewno szybko wydobrzeje. Nie ważne, że dziecko się poci, strużki spływają po buźce, czerwone policzki robią się jeszcze bardziej czerwone, a dziecko krzyczy wniebogłosy.

Nie. Ja nie chcę być matką idealną. Po co? Przecież idealnym macierzyństwem zabiję w moim dziecku tą uroczą naturalność, tą słodką niewinność, którą w sobie nosi. Nie, idealność nie jest dla mnie. Wolę być matką wyzwoloną, która ma kilka zasad:

1. Niech moje dziecko się pobrudzi - czy podniesienie chrupka z podłogi wiążę się z nagłą śmiercią? Bądźmy rozsądni. Trochę brudu jeszcze nikomu nie zaszkodziło, a dziecko ma frajdę. Skacze po kałużach? Niech skacze. Niech się bawi. Niech poznaje.

2. Pozwalam dziecku eksplorować świat - jak raz uderzy się w głowę, za drugim razem zastanowi się czy warto. Nie stoję nad Zośką niczym kat i nie patrzę cały czas czy nie przewraca czegoś, czego nie powinna. Jak chce się wspinać po szafkach, niech się wspina. Jak spadnie na pupę, niech spadnie. Niech się uczy sama, że niektóre zachowania powodują ból. Ja mogę mówić, ale to doświadczenia są najważniejsze ;)

3. Małe przeziębienia nie są przeszkodą - w przypadku wielu matek słyszałam o nie wychodzeniu z domu, bo dziecko ma katar. Ale mówiąc katar, mam na myśli delikatne, sporadyczne pociągania nosem, które katarem nawet nie powinny być nazywane. My, dorośli, też mając nawet minimalnie zatkany nos wychodzimy z domu. Świeże powietrze dobrze robi, na wszystko!

4. Niech je, skoro chce - z jedzeniem też się od dawna nie cackamy. Zośka je to, co my. Kurczak w sobie musztardowym? Czemu nie? Zupa brokułowa ze szparagami? A co szkodzi? Dziecku nic nie jest, wręcz przeciwnie. W końcu zaczęła jeść z apetytem i ile bym jej nie dała, to zawsze jest mało.

5. Plamka na bluzce to nie koniec świata - przecież każdy się brudzi. Ale to nie powód, by przebierać dziecko dwadzieścia razy dziennie, bo ma plamkę od mleka wielkości ucha od igły. Po co? Dziecku to przecież nie szkodzi, to nie parzy, to nie boli. Każde dziecko ma prawo do "brudu" ;)

6. Nie ubieram jej na cebulę, tak żeby nie mogła się ruszać - jak było -15 stopni to była cieplej ubrana, ale to warunki pogodowe, ale tak normalnie? Czemu mam przegrzewać dziecko? A bo ma przecież zimne rączki, bo ma zimne policzki. Ja też mam często zimne ręce, ale to nie znaczy, że całej mi jest zimno. Dajmy naszym pociechom trochę swobody :)

I jako matka nie idealna, jako matka pełna wewnętrznych sprzeczności, matka, która pozwala dziecku łapać za obrus, wyciągać rzeczy z szafek, choć wiąże się to z większą ilością sprzątania, jako matka, która pozwala dziecku poznawać otoczenie poprzez próby i błędy, mówię wam, że warto. Warto dać dziecku przestrzeń, aby mogło rozbudzić w sobie ciekawość. Nie zamykajmy naszych dzieci we własnych obawach. Zawsze może się coś stać - gdy przesadnie będziemy dbać lub odwrotnie. Bądźmy matkami wyzwolonymi, matkami, które pozwalają dzieciom na doświadczanie, a nie zabranianie. Dajmy im wolność, a na pewno się odwdzięczą ;)

Źródło zdjęcia : themamasharpes.com

Na wieść o przyjściu na świat dziecka, cieszymy się. Czujemy, że czeka nas nieprawdopodobne szczęście, że nasze życie nabierze sensu, że będziemy mieli namacalną cząstkę nas samych tuż obok siebie, codziennie patrząc na tę uradowaną buźkę, która będzie się do nas uśmiechać. Zdajemy sobie sprawę, że rodzicielstwo to nie jest bułka z masłem i że czeka nas wiele wyzwań, którym będziemy musieli stawić czoła. Ale czy na pewno tak jest? Czy naprawdę wiemy, co tak naprawdę nas czeka?

9 miesięcy ciąży to czas, kiedy próbujemy dostosować się do nadchodzących zmian. Wiemy, że już niedługo nasz świat odwróci się do góry nogami i będziemy dbać o małą, cudowną istotkę, która pojawi się na świecie. Przed dzieckiem nie zastanawialiśmy się nad wieloma rzeczami. Gdy mieliśmy ochotę na piwo, wychodziliśmy, gdy chcieliśmy pojechać do kina, jechaliśmy, gdy chcieliśmy wyskoczyć na zakupy, wyskakiwaliśmy, gdy chcieliśmy pospać do późnych godzin rannych, spaliśmy. Przed dzieckiem robiliśmy, co nam się żywnie podobało. Po dziecku to wszystko się zmienia. 

Dziecko stawia nam nowe wyzwania. Niekiedy kręte jak ścieżki w labiryncie. Pragnęliśmy jej wspólnie. Wspólnie oczekiwaliśmy, aż pojawi się na świecie, aż zobaczymy jej małe rączki, przytulimy do serca. Wzmacniała nas myśl o tym małym cudzie, którego byliśmy stworzycielami. Teraz, po paru miesiącach, pojawiają się rysy na tym pięknym obrazku. Rysy, które tworzymy sami.

Dziecko nie zmienia naszych stosunków. Dziecko nie jest winne temu, że rodzice się kłócą. Nie jest winne temu, że w związku rodziców coś się psuje.

Niejednokrotnie, to my, matki, budujemy takie napięcie. Mamy dużo więcej obowiązków, poświęcamy się dziecku, jego potrzebom, jego pragnieniom, zapominając o tym, że w domu mamy również partnera i siebie. Nasz czas pochłonięty jest przez pociechę, przez co zaniedbujemy całkowicie inne relacje. I pewnie partner próbuje pomagać przy pielęgnacji dziecka, ale często twierdzimy, że jesteśmy w tym lepsze. A nawet jeśli zezwalamy mu na kąpiel, przewijanie czy też karmienie, stoimy nad nim jak kat nad ofiarą wpatrując się intensywnie w jego działania i w myślach już podsumowujemy jego poczynania i to, co trzeba będzie zmienić.

Albo kłócimy się, bo według nas partner za mało czasu poświęca dziecku, a bardziej zajmuje się pracą niż domem. Chcemy, by nas trochę odciążył, pomógł, bo same wieczorami padamy na twarz ze zmęczenia. Zajmowanie się dzieckiem przecież jest pracą na pełen etat bez możliwości zwolnienia. My, matki, jesteśmy przez naturę stworzone do wykonywania zadań niemożliwych. Ale czy zastanawiałyśmy się nad tym, jak w nowej roli czują się ojcowie? Oni też uczą się nowego życia, próbują dostosować do rytmu dnia. Oni też mają swoje wątpliwości, oni też się boją. Ale tak jak my, chcą tego, co najlepsze dla naszego dziecka. 

9 miesięcy ciąży to za krótki czas, by przyzwyczaić się do zmian. Będziemy je przyswajać przez całe życie. Nie możemy jednak zapominać o tym, że oprócz dziecka jesteśmy też my. Para. Zakochani, którzy chcieli to dziecko. My, którzy przecież tak bardzo się kochamy, tak często rozmawialiśmy i lubiliśmy spędzać wspólnie czas. My, którzy zapomnieliśmy o tym, że musimy pielęgnować nie tylko dziecko, ale również siebie. Nie zatraćmy się w macierzyństwie. Nie kłóćmy się o błahostki. Bądźmy ze sobą. Rozmawiajmy, śmiejmy się i poświęcajmy sobie czas. Ta relacja jest przecież dla was równie ważna jak ta, która łączy was z dzieckiem.

Miłość potrafi zdziałać cuda przecież. Cuda takie jak pociecha, która leży obok was. Cuda, o których czasami nawet nie śnimy. Nie pozwólmy więc, by ta miłość wygasła, wypaliła się i pozostawiła w naszych serca dziurę. 

Źródło zdjęcia : tapetus.pl