Jestem jeszcze malutka i dużo nie rozumiem. Ale widzę, że znikasz. Że ciebie nie ma, kiedy otwieram oczy rano. I choć chciałabym się z tobą pobawić, poskakać po twoim brzuchu, albo przytulić głowę do szorstkiej brody - nie mogę. Nie ma cię. I jest mi smutno. Wiem, że mama to nadrabia. Od samego rana stroi do mnie dziwne miny i próbuje mnie rozweselić. Takie ma zadanie, wiesz?

I śmieję się, owszem, bo wygląda komicznie. I śmieję się, gdy mnie przebiera i łaskocze po stopach, gdy nakłada skarpetki. I śmieję się, gdy poprawia moje włosy, zwichrzone po całej nocy rzucania się po łóżku. Śmieję się, gdy zabiera mi smoczka i droczy się ze mną i ucieka z nim po łóżku, a ja ją gonię i gonię, ale ona i tak ma nade mną przewagę. I śmiałabym się jeszcze bardziej, gdybyś mógł tu z nami być.

Tatusiu, ja cię potrzebuję. I smutno mi, gdy odjeżdżasz. I krzyczę za tobą, gdy usłyszę zamykające się drzwi. I płaczę za tobą, bo chciałabym się do ciebie przytulić. Tatusiu, ja tu na ciebie czekam. Cały dzień. Dreptam i dreptam po domu w oczekiwaniu, że gdy kolejnym razem otworzą się drzwi to w progu staniesz ty. I będę mogła pobiec do ciebie i zarzucić ci ręce na szyję i cieszyć się tym, że jesteś.

Nie rozumiem wiele, bo jestem jeszcze mała. Wiem, że musisz wychodzić. Mama mi to tłumaczy, gdy widzi, jak moje oczka robią się szkliste. Tłumaczy, że tata musi, ale wróci i się ze mną pobawi. Że tak to już w życiu jest, że dorośli mają pewne rzeczy do zrobienia. Że praca jest ważna. Ale ważniejsza ode mnie, tatusiu? Ja po prostu potrzebuję twojej obecności. Chcę wyrosnąć na pewną siebie dziewczynkę, na taką, która jest ciekawa świata, która ten świat poznaje. Bez ciebie mi się to nie uda. Mama jest za bardzo bojaźliwa, by pozwalać mi na większość rzeczy. Ale z tobą - z tobą mogę wszystko, tato. 

Z tobą mogę zdobyć cały świat. Jeśli tylko podasz mi rękę. Jeśli tylko się do mnie uśmiechniesz. Jeśli tylko będziesz tutaj, stał za mną, gdy będę robić kolejne ważne dla mnie kroki. Gdy pogłaskasz mnie po głowie i powiesz, że nie ma rzeczy niemożliwych. Tatusiu, ja je wszystkie pokonam. Poradzę sobie, wiem to. Ale tylko wtedy, gdy będziesz ze mną. Potrzebuję twojej siły.

Tatusiu, gdy się obudzę, będziesz przy mnie? Będę na ciebie czekać. Cały czas, każdego dnia o każdej porze. Bo cię kocham. 

Twoja córeczka

Źródło zdjęcia : losyziemi.pl

Czas teraz dzielę na przed ciążą i po ciąży. Przed miałam wakacje. Mogłam sobie pozwolić na odpoczywanie, leżenie na plaży plackiem i wchłanianie promieni słonecznych pełnymi garściami. Mogłam kąpać się w morzu i nie stresować, że wchodzi za mną jakiś mały szkrab, który chce do mamy. Mogłam cały dzień nie sprzątać w domu, nie robić obiadu tylko leżeć na podwórku i czytać książkę. Mogłam odpoczywać, nawet nigdzie nie jadąc. 

Po ciąży wszystko się zmieniło. Leżeć plackiem? Jak, gdy Zośka zaczyna skakać po plecach i domagać się uwagi. Kąpanie w morzu? Ja się boję ją jeszcze nad morze zabrać, bo to nie wiadomo, co jej do głowy przyjdzie. Nie sprzątać w domu? Muszę, bo chodzi i rozrzuca wszędzie rzeczy i po dwóch godzinach nie jestem w stanie nogi wcisnąć na podłogę pomiędzy jej zabawkami. Książka? Jaka książka?!

Ale czy to znaczy, że nie mam wakacji? Czemu nie? Mogę siedzieć z moim dzieckiem w domu. Mogę wyjść z nią na dwór. Opalać się w biegu, gdy zaczyna uciekać, bo lubi jak mama ją goni. Książkę przeczytam wieczorem, gdy już padnie zmordowana całym dniem. Sprzątam, gdy ona drzema. Na wszystko trzeba znaleźć złoty środek. I się nie poddawać.

Teoretycznie zakończyłam pierwszy rok studiów magisterskich na logopedii. Ciężki to był rok, dużo przedmiotów, dużo zjazdów. Dużo nauki. Ale jestem szczęśliwa. Połowa drogi za mną. 

I mimo że mam małe dziecko, mogę dalej się spełniać. Dalej się uczyć, wyjeżdżać na weekend i wtedy odpoczywać ;) Oczywiście, duża tu zasługa narzeczonego i całej rodziny, która sprawuje wtedy opiekę nad Zośką. Ale dla chcącego nic trudnego.

I tutaj mam do was pytanie. Czy chciałybyście czytać posty o logopedii? O rozwijaniu się mowy u dzieci? Praktyczne wskazówki, jak pomagać dziecku? Jeśli tak, to z chęcią pisałabym dla was na te tematy. Wiem, bowiem, sama po sobie, że często chce się wiedzieć co w trawie piszczy :)

Zapracowana mama, mama zajęta, mama wiecznie w biegu, mama niemająca czasu dla siebie. Tak mogę opisać ostatnie miesiące, od kiedy moja mała Zośka zaczęła chodzić. Z nostalgią wspominam czasy, kiedy leżała na macie, zajmowała się sama sobą, potrafiła bawić się godzinami zabawkami i siedziała w jednym miejscu. Ba, jeszcze lepiej było jak nawet nie raczkowała i leżała w bujaczku, ciesząc się do zawieszonego motylka. Tak też mogła godzinami. A matka miała chwilę, żeby spokojnie kawę spić, obiad zrobić, posprzątać, pomalować sobie paznokcie.

Ale wszystko co dobre, szybko się kończy. Matka teraz pije kawę mrożoną, którą gorącą robi sobie rano, a dopija ją wieczorem. Paznokcie, jakie paznokcie?! Obiad w biegu, z plątającym się harpaganem u nóg, a sprzątanie - to jest dopiero wyczyn z Zośką podbierającą mi miotłę albo mopa i uciekającą w siną dal. Ciężko, jest ciężko.

Matka nie mogła znaleźć czasu. Czasu na książkę, czasu na film, czasu na bloga. Matka ma już więcej siwych włosów niż ustawa przewiduje. Ale matka się stara. Dlatego tu jest. Znowu. Reaktywuje się i twierdzi, że czas coś zmienić. Czas nie dać się zwariowanej Zośce, która zachowuje się, jakby motorek w pampersie miała.

Ale już jestem i postaram się nie odejść w najbliższym czasie. I znaleźć czas. Dla siebie. Tak chociaż na chwilę, kiedy owsik śpi. Bo czasami czuję się jak ta Pani z obrazka. I nie mam siły. Na nic. Kompletnie. 

Matka ma postanowienie, które ma zamiar dotrzymać. I dotrzyma, a co! Lato idzie, parno jest, że aż z domu człowiek wychodzić nie chce. Oddychać nie ma czym. Wiatraki chodzą, ale nic nie dają. Trzeba to przetrwać. Choć nie powiem - chciałabym, by wróciły chwile, kiedy leżała spokojnie :) Mam nadzieję, że nie tylko ja jedna!

Nie było matki jakiś czas. Matka bowiem na głowie ma tyle, że nie wie, co powinna olać pierwsze - takie coś kiedyś gdzieś przeczytałam. Mądre to, oj mądre. I skorzystać by się chciało, ale przecież nie można. No więc matka na pełny etat oprócz rozpoczętych studiów dostała kolejny prezent od życia, a raczej od narzeczonego. Kurs na prawo jazdy. Jakby nauki było mało, jakby domu było mało, jakby dziecko mało absorbujące było. Ale... urodzinowy prezent trafiony w 100%.

Matka bowiem zawsze prawko chciała mieć. Na początku, bo wszyscy robili, to czemu ja nie? Później myślała, że by sobie do pracy dojeżdżała swoją furką, bo to bezpieczniej i szybciej i niezależenie. Kto by tak nie chciał? A gdy Zośka na świecie się pojawiła, to matka stwierdziła, że prawko by się przydało dla niej. Bo to do lekarza trzeba podjechać, a to na zakupy, a to by się pradziadków odwiedziło, a wiadomo, że z takim bobasem ciężko podróżować komunikacją. No więc narzeczony rzeczony stanął na wysokości zadania i zafundował matce coś, co jej się przyda, a co tak bardzo chciała. Więc matka wieczorami siedzi i kuje - nie tylko do egzaminów studenckich, ale też do prawka.

Matka ma istny chaos - wszędzie. Szczególnie w głowie, bo się wszystko kiełbasi i miesza, ale czego się nie robi dla wiedzy prawda? :)

Poza tym prezentem matka dostała także maszynę do szycia, o której marzyła. I znowu uczyć się musi. Człowiek to całe życie musi nabierać nowych kwalifikacji. Ale to będę robić z przyjemnością.

Poza tym za pasem już święta, a ja ich w ogóle nie czuję. Nic a nic. A sprzątać trzeba, a gotować trzeba i wszystko trzeba. Ale niemoc jest ogromna.

No i coś z serii jaka ze mnie dumna mama - moja niespełna 11 miesięczna córka zaczęła robić swoje pierwsze samodzielne kroki. Na początku nie pewnie robiła dwa, trzy kroczki i na dupcię, a teraz jak stoi a ja ją proszę, by do mnie podeszła to idzie jak czołg :) Choć sama jeszcze się nie wypuszcza w trasy, woli na czworakach.

Matka ma chwilę spokoju, więc idzie poodpoczywać. Sprzątając. Bo przecież samo się nie zrobi :)

Źródło zdjęcia : jezyki.studentnews.pl

Gdy ubieram buty i szalik, a ona patrzy na mnie swoimi wielkimi, niebieskimi oczami i zastanawia się czy już ma zacząć płakać, bo nie wezmę jej ze sobą, czy dreptać szybko do moich stóp i prosić wzrokiem żebym jednak ją wzięła - coś mnie ściska w dołku. Gdy wchodzę na górę żeby zebrać pranie albo posprzątać butelki w pokoju, a ona w chodaku bawi się na dole i już widzę, jak drepta pod schody sprawdzić, gdzie znikam, a gdy znikam już z jej pola widzenia, słyszę tylko donośny krzyk i płacz - to coś mnie ściska w dołku. I nie ważne, że w domu może być dziesięć innych osób, z którymi mogłaby się pobawić. Nie. Ona widzi tylko mnie.

I jest to zgoła przyjemne uczucie. Bo przecież przyjdzie taki dzień, kiedy nie będzie chciała spędzać ze mną czasu. Kiedy powie, że ma znajomych, że wychodzi do kina, że śpi dzisiaj u koleżanki, że pędzi się ubrać, bo idzie na jakąś imprezę. I mama wtedy zostanie odsunięta na drugi bok, na drugi tor. Bo będą rzeczy ważniejsze. Bo będzie przecież tyle do zrobienia, tyle do zobaczenia, tyle do przeżycia, że może czasu nie starczyć. 

Dlatego napawam się tym, jak do mnie lgnie. Jak szybko zmienia się jej nastrój, gdy wchodzę do pokoju. Jak cieszy mnie to, że uśmiecha się na mój widok i od razu wyciąga ręce, żeby ją wziąć. Jak wtula się we mnie, gdy jest śpiąca, albo gdy obudzi się w nocy i nie może zasnąć. Wtedy ukojenie znajduje w matczynych ramionach, które są dla niej zawsze otwarte. I kiedyś może podśmiewałam się ukradkiem z matek, które "cycki" takie miały przy sobie. Ale wtedy ja matką nie byłam i nie wiedziałam, co tracę. Teraz wiem, co zyskałam.

Ale sumując te wszystkie niedogodności - warto. Warto mieć na chwilę takiego swojego "cycka", który poprawia humor, który swoim śmiechem potrafi rozwiać nawet najczarniejsze chmury, który w swoich małych rączkach trzyma cały mój świat. Mój osobisty "cycek". Na chwilę. Za krótką, by z niej nie skorzystać. 

PS. Komentarze z poprzednich postów zniknęły, bo odinstalowałam disgusa, który póki co jest totalnym niewypałem :)

Źródło zdjęcia :dziecko.fit.pl

Na pewno znacie ten stan - ty i twoje wszystkie problemy, zawirowania, niepewności, które nagle w zadziwiający sposób stają się tak ogromne, że przysłaniają ci wszystko w zasięgu wzroku. Nie jesteś w stanie zobaczyć nawet tego nowego kwiatka, którego ostatnio podarował ci mąż, ani tego, jak twoje dziecko uśmiecha się do ciebie z kąta w pokoju, gdzie bawi się w najlepsze. Widzisz tylko spalony obiad, stos niepozmywanych naczyń, który rośnie w zastraszającym tempie, to, że w telewizji leci sam chłam i nie ma na czym oka zawiesić. Widzisz wszystko to, co czarne.

Cóż, to chyba normalny stan. Może nie na codzień, ale raz na jakiś czas.  Mamy zwyczajnie dość. Wszystkiego po kolei. Wkurzają nas małe rzeczy. Stres dopada nas wtedy, kiedy się go nie spodziewamy. Atakuje szybko i bezlitośnie. Pozostawia jednak furtki, dzięki którym można się go pozbyć skutecznie.

1. Pozytywność - musisz myśleć pozytywnie, działać pozytywnie, widzieć pozytyw. Szklanka nie jest do połowy pusta, jest do połowy pełna ;) Staraj się dostrzegać jasne barwy tam, gdzie według ciebie kumuluje się czerń.

2. Otaczaj się życzliwymi ludźmi - przebywanie w towarzystwie osób wesołych, pozytywnych, radosnych sprawia, że sama się taka stajesz. Jest nawet powiedzenie "z kim przystajesz, taki się stajesz", co idealnie odzwierciedla interakcje międzyludzkie. Im więcej radości w twoim otoczeniu, tym więcej radości w twoim życiu.

3. Bądź stanowcza - jeśli coś ci nie odpowiada, twoje serce mówi nie - mów nie. Masz przecież do tego pełne prawo. Jeśli nie chcesz czegoś zrobić, sprawia co to przykrość lub cokolwiek innego - nie rób tego. Nie zmuszaj się do czegoś, na co nie masz ochoty. No chyba że jest to pójście do pracy - tutaj rada nie wchodzi w grę ;)

4. Nie bierz do siebie wszystkiego, co mówią inni - ludzie z natury lubią krytykować i wytykać błędy. Czasami mają rację, ale w większości przypadków robią to rozmyślnie, by sprawić komuś przykrość. Nie dawaj się. Nie musisz słuchać tego, jak to zła matka z ciebie, jak to nie potrafisz dziecka nakarmić albo ugotować obiadu, że sprzątasz nie tak jak zawodowa pokojówka. Olej to - masz lepsze rzeczy do robienia ;)

5. Folguj sobie od czasu do czasu - jeśli lubisz kupować sobie ciuchy, idź na zakupy raz na jakiś czas. Jeśli masz słabość do słodyczy - na przykład tak jak ja - kup sobie czekoladki. Folguj sobie. Sprawi ci to przyjemność i podniesie poziom endorfin w twoim organizmie. Nie ma nic lepszego jak cisza, spokój i dobra milka ;)

6. Relaksuj się - książka, kubek herbaty i bujany fotel to coś, co tygryski lubią najbardziej. Przynajmniej tygryski mojego pokroju. Jeśli lubisz skakać ze spadochronem zrób to. Może wolisz wspinaczki, zbieranie znaczków albo oglądanie seriali? Rób to, masz do tego pełne prawo :)

7. Daj emocjom wypływać na zewnątrz - jeśli czasami chcesz pokrzyczeć ze złości, zrób to. Lepsze to niż tłuczenie szklanek, a z pewnością tańsze :) Daj emocjom wypływać. Jeśli będziesz je trzymać, wybuchniesz w najmniej odpowiednim momencie i teściowa może na tym ucierpieć ;)

Mówmy sobie dość. Jesteśmy tylko ludźmi. Czasami musimy przyznać, że z czymś sobie nie radzimy, inaczej zwariujemy, a przecież nie o to chodzi.