Nie dawno udało mi się zostać testerem dla firmy MAM. Pierwszy raz spotkałam się z nią, gdy starałam się oduczyć moją Zośkę ssania smoczków z Canpola - jako matka trzepnięta i wariatka chciałam, by cmokała takie, które mogą jej najmniejszą szkodę ze zgryzem zrobić. Trafiłam wtedy na smoczki z serii MAM. Niestety, nie udało się, by Zośka je zassała, dopiero Lovi nam pomogło, ale ten post nie o tym ;)

Źródło zdjęcia: baby.online.pl

Źródło zdjęcia ; shutterstock.com

Źródło zdjęcie : natemat.pl

Były też chwile niebezpieczne, kiedy Zośka bawiąc się na ziemi wkładała sobie dziwne rzeczy do buzi, takie jak zielone kawałki po bombkach i innych gadżetach. Mogło się to skończyć szpitalem, ale oczywiście znowu szybka reakcja mamy, czytaj mnie, i wsadzenie palców do dzioba małej poskutkowało - rozryczała się i bawić już się nie chciała. Cóż, przynajmniej wiem, że zdrowa jest :)
Źródło zdjęcia : gokir-mszana.pl

W codziennym biegu często nie zauważamy tego, co mamy na wyciągnięcie ręki, a święta i ich magia sprawia, że przynajmniej na tą krótką chwilę zatrzymujemy się, by cieszyć się z małych, błahych rzeczy. Cieszmy się nimi jak najczęściej, bo to wypełniają nasze dni :)

Kochany szkrabie, nie jestem matką idealną. Może będę się starać taką być, może odpuszczę w przedbiegach, może moje pragnienia do dążenia, by takową być, okażą się moją misją w życiu. Może jednak zamiast starać się być najlepszą, będę po prostu twoją mamą. Z pełnym bagażem zalet i wad, odpowiedzialnością, jaka na mnie spłynęła w momencie, gdy zobaczyłam dwie kreski na teście.

Od początku wiedziałam, że będziesz dla mnie najważniejszą istotą na całej ziemi. Zmieniłaś mój świat o 360 stopni, a wraz z nim wszystko, w co wierzyłam i pokładałam nadzieję. Przed Twoim narodzeniem nawet nie sądziłam, że mogę się cieszyć z prozaicznych, wręcz dziwnych, rzeczy. Pokazałaś mi, jak bardzo się myliłam. Codziennie obserwuję Twoje postępy - to jak się turlasz do zabawek i cieszysz się, gdy uda Ci się dopełznąć do grzechotki, to, jak z uporem obserwujesz zabawkę i przewracasz ją w dłoniach, to, jak uśmiechasz się rano, gdy widzisz moją twarz. Każdy dzień przynosi mi moc nowych wrażeń.

Kochany szkrabie, jeszcze, jak byłaś w brzuchu, pokazałaś mi miłość, o której istnieniu czytałam tylko w książkach lub widywałam na twarzach innych matek, które z równie bezgraniczną pobożnością patrzyły na swoje maleństwa. Pokazałaś mi bezwarunkowe i nic oczekujące uczucie, które zaznać może tylko rodzic. I tak spoglądam na Ciebie każdego dnia i czuję, jak ta miłość we mnie rośnie, staje się silniejsza i silniejsza z każdym Twoim oddechem. Boję się, że pewnego dnia moje serce pęknie. Tak bardzo chciałabym Cię obronić przed złem tego świata. Tak bardzo chciałabym, byś nigdy nie poczuła, co to strach. Byś nie wiedziała, że poza naszym domem istnieje ciemność i mrok. Marzę byś cały czas otaczała się ciepłem i radością. Byś otulała się nimi każdego dnia i chłonęła z życia same cudowne rzeczy, których jest tak wiele, a tak często gubią się pod przykryciem smutku i żalu.

Zmieniłam się, wiesz? Zmieniłam się dla Ciebie. Nie jestem już lekkoduchem. Nie myślę tylko o jutrze. Myślę o całym czasie przyszłości. O wszystkich Twoich osiągnięciach. Myślę o tym, co nam przyniosą kolejne lata. Jak bardzo będę Cię kochać każdego dnia Twojego życia. Myślę o tym, jak będziesz chodzić do przedszkola. Jak cudownie będzie oglądać Cię w przedstawieniach na Dzień Mamy. O wspólnie spędzanych godzinach przy robieniu pierników. O czytaniu bajek przed snem. O dobranockach, które będziemy razem oglądać. Myślę o odpowiadaniu na Twoje pytania, które już niedługo będziesz zadawać z siłą karabinu maszynowego. Nie tylko ty musisz do tego wszystkiego dojrzeć. Ja również.

Kochany szkrabie, jestem tutaj. Tuż obok Ciebie. Codziennie. Jestem, by utulić Cię, gdy potłuczesz sobie kolano. Jestem, by pocałować Cię na dobranoc. Jestem zaraz za Tobą, gdy będziesz odkrywać swoje pasje. Jestem, by wspierać Cię we wszystkich dążeniach, jakie sobie obierzesz. Jestem tuż przy Tobie, by pomóc Ci zmagać się z trudnościami, jakie napotkasz na swojej drodze. Jestem i będę zawsze, by służyć Ci radą. Kochany szkrabie, dajesz mi nadzieję, na lepsze jutro. Na to, o czym nigdy nie marzyłam. Jestem Twoją mamą i ochronię Cię przed każdym złem, tak długo, jak starczy mi na to sił.

Kocham Cię całą miłością tego świata i wszystkich innych, o których istnieniu nie mamy pojęcia.

Twoja mama.

Źródło zdjęcia : papilot.pl

Każdego dnia staram się je dostrzegać. W małych gestach. Bo przed pracą pojechał nam na zakupy. Bo przyniósł drewno do domu, bym mogła rozpalić w kominku. Bo zabiera mnie wieczorem do łóżka, bym nie zasiedziała się przed komputerem. Bo wstaje do Zosi w nocy, gdy jestem zmęczona i naprawdę potrzebuję snu. Bo głaszcze mnie głowie i nazywa swoją księżniczką. Bo kopnie mnie w dupę wtedy, kiedy tego potrzebuję. Bo jest najlepszym krytykiem, jakiego kiedykolwiek miałam.

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Przedświąteczna gorączka rozpoczęła się na dobre. Ba, można powiedzieć, że zaczęła się już jakiś czas temu, a niedługo będzie przechodzić swoje apogeum. Ja co roku mam odwieczny problem, co kupić. Tym razem nie jest inaczej. I radość ze świąt jest przyćmiewana przez nieustanną pogoń za idealnym prezentem, z którego będą się cieszyć.

Cóż, najszybciej wymyślony prezent, to ten, który dostanie Zośka. Dziecku jest łatwiej, tak mi się wydaję. Zabawka czy coś przydatnego - ze wszystkiego będzie się cieszyć, bo to coś nowego, innego. Poniżej podsunę wam kilka pomysłów, na które wpadłam, a z pewnością spodobają się każdej kobiecie/mężczyźnie ;)

1. SPA - najlepiej oczywiście jechać we dwoje. Relaks, masaże, basen. Wszystko dla ciała i duszy. Odpoczynek od zgiełku miasta, codziennego życia. Chwila dla siebie. Każdy jej potrzebuje.

2. Lot balonem - a to jest pomysł niestandardowy, ale przez to niesamowicie ciekawy. Podejrzewam, że nawet ci, co mają lęk wysokości z chęcią skorzystali by z takiej okazji, by przełamać strach. Na pewno nietuzinkowe przeżycie, do wspominania przy kubku herbaty ;)


To tylko kilka sugestii. Może wy już dawno macie wybrane i kupione prezenty, ja jeszcze się trochę waham. Może wy podsuniecie mi jakieś pomysły?

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Wiedziałam, że ten dzień nastąpi, jak jeszcze Zośka dryfowała sobie spokojnie w brzuszku. Jedne studia udało zakończyć mi się przed rozwiązaniem. Ba, myślę, że Zosia nawet nieświadomie mi w
tym pomogła.

Mój ogromny brzuch wzbudzał bowiem na uczelni roztkliwienie jakieś. Wszyscy byli mili i uczynni, i w miarę możliwości pomagali. Stresowałam się przed obroną magistra, a Zośka to czuła. Buszowała mi w brzuchu jak szalona, wierciła się i kopała, gdy siedziałam na ławce, czekając, aż w końcu usłyszę swoje nazwisko. Musiałam się nawet w kieckę wbić, co by ładnie wyglądać na tak ważnym zaliczeniu. I co? I udało się. I poszło. I później spokojnie mogłam rodzić ;)

Teraz Zośka ma 7 miesięcy, a mama rozpoczyna kolejne studia magisterskie. Raz w miesiącu będę znikać na weekend. Przeraża mnie fakt siedzenia na uczelni po 12 godzin. Trochę czasu minęło od kiedy to robiłam. Pierwszy weekend jest właśnie teraz. Pierwszy raz, kiedy zostawię ją na tak długo samą. Nie będę jej widzieć. Nie będę mogła dać jej buziaka na dobranoc. Nie nakarmię w nocy. Nie przytulę, gdy zapłacze. Nie pobawię się z nią. Nie będę oglądać, jak coraz ładniej pełza do zabawek, które ją interesują. Nie będę widzieć jak się uśmiecha. Nie będę słyszeć jak słodko gaworzy na widok znajomej twarzy. Nie usłyszę jak mocno stuka w pianinko, aby wydostały się z niego dźwięki.

Ale wiecie co? Przecież mi też jest potrzebne jakieś wolne. Chwila wytchnienia. Chwila, aby się wyspać. Tak porządnie. Całą noc. Bez niepokoju, że znowu o 2 w nocy Zosia będzie chciała się bawić, a to przecież środek nocy jest, a mama i tak jest nieprzytomna, bo poszła późno spać.
My też musimy robić coś dla siebie. I nie bójmy się tego. Rozwijajmy się w każdym kierunku. Pozwalajmy sobie na to - przecież życie mamy jedno i nie możemy go zmarnować :)

Poza tym - nie zostawiam jej samiuteńkiej. Spędzi weekend z tatą. A oni tych wspólnych chwil mają naprawdę mało. Teraz będą mogli nadrobić. Pobawią się, pospacerują. Będą ze sobą. A Zosia jak widzi tatę nie może powstrzymać uśmiechu, wyciągania w jego stronę rączek i chęci zabawy. Więc to chyba dobrze, że nie będę im przeszkadzać.

Tak więc, moi drodzy, kolejne studia przede mną. Trzeba to będzie jakoś pogodzić, usystematyzować. Poradzić sobie i nie zwariować ;) Tym samym muszę się z wami pożegnać na weekend. Ale nie martwcie się, wrócę. Pełna sił i wigoru, i zapału do dalszej pracy. Miłego weekendu!

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/