Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Wiedziałam, że ten dzień nastąpi, jak jeszcze Zośka dryfowała sobie spokojnie w brzuszku. Jedne studia udało zakończyć mi się przed rozwiązaniem. Ba, myślę, że Zosia nawet nieświadomie mi w
tym pomogła.

Mój ogromny brzuch wzbudzał bowiem na uczelni roztkliwienie jakieś. Wszyscy byli mili i uczynni, i w miarę możliwości pomagali. Stresowałam się przed obroną magistra, a Zośka to czuła. Buszowała mi w brzuchu jak szalona, wierciła się i kopała, gdy siedziałam na ławce, czekając, aż w końcu usłyszę swoje nazwisko. Musiałam się nawet w kieckę wbić, co by ładnie wyglądać na tak ważnym zaliczeniu. I co? I udało się. I poszło. I później spokojnie mogłam rodzić ;)

Teraz Zośka ma 7 miesięcy, a mama rozpoczyna kolejne studia magisterskie. Raz w miesiącu będę znikać na weekend. Przeraża mnie fakt siedzenia na uczelni po 12 godzin. Trochę czasu minęło od kiedy to robiłam. Pierwszy weekend jest właśnie teraz. Pierwszy raz, kiedy zostawię ją na tak długo samą. Nie będę jej widzieć. Nie będę mogła dać jej buziaka na dobranoc. Nie nakarmię w nocy. Nie przytulę, gdy zapłacze. Nie pobawię się z nią. Nie będę oglądać, jak coraz ładniej pełza do zabawek, które ją interesują. Nie będę widzieć jak się uśmiecha. Nie będę słyszeć jak słodko gaworzy na widok znajomej twarzy. Nie usłyszę jak mocno stuka w pianinko, aby wydostały się z niego dźwięki.

Ale wiecie co? Przecież mi też jest potrzebne jakieś wolne. Chwila wytchnienia. Chwila, aby się wyspać. Tak porządnie. Całą noc. Bez niepokoju, że znowu o 2 w nocy Zosia będzie chciała się bawić, a to przecież środek nocy jest, a mama i tak jest nieprzytomna, bo poszła późno spać.
My też musimy robić coś dla siebie. I nie bójmy się tego. Rozwijajmy się w każdym kierunku. Pozwalajmy sobie na to - przecież życie mamy jedno i nie możemy go zmarnować :)

Poza tym - nie zostawiam jej samiuteńkiej. Spędzi weekend z tatą. A oni tych wspólnych chwil mają naprawdę mało. Teraz będą mogli nadrobić. Pobawią się, pospacerują. Będą ze sobą. A Zosia jak widzi tatę nie może powstrzymać uśmiechu, wyciągania w jego stronę rączek i chęci zabawy. Więc to chyba dobrze, że nie będę im przeszkadzać.

Tak więc, moi drodzy, kolejne studia przede mną. Trzeba to będzie jakoś pogodzić, usystematyzować. Poradzić sobie i nie zwariować ;) Tym samym muszę się z wami pożegnać na weekend. Ale nie martwcie się, wrócę. Pełna sił i wigoru, i zapału do dalszej pracy. Miłego weekendu!

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Zdarza się, że niektóre dzieci przechodzą je całkowicie bezobjawowo. Nagle, któregoś dnia, patrzysz na swoje maleństwo, a ono uśmiecha się do ciebie pokazując małe kiełki. I zastanawiasz się, kiedy przeoczyłaś ząbkowanie? Przecież ani nie było płaczu, ani marudzenia. Nic. Tylko się trochę śliniło i pchało wszystko w zasięgu dłoni do buźki, ale to przecież jest normalne. Więc jak to się stało? A później przestajesz o tym myśleć, ciesząc się, że przebrnęliście przez to spokojnie, bez większych zawirowań. Oby było tak dalej.
Ale nie wszyscy mają tyle szczęścia. Niektóre pociechy od razu komunikują, że coś się dzieje. Jeżdżą zabawkami po dziąsełkach, nerwowo wkładają paluszki do buzi, są marudne i płaczą. I próbujesz mu jakoś pomóc. A to żelem posmarujesz buźkę, a to swoim palcem pomasujesz dziąsełka.
Ząbkowanie to dla niektórych ciężki okres w życiu małego człowieczka. Ale są sposoby, które mogą pomóc.

1. Żele - ale najlepiej z nimi nie przesadzać, bo można zniszczyć naturalną florę bakteryjną w buźce naszego dzieciątka. Stosujmy z umiarem, wtedy, kiedy naprawdę uważamy, że jest to konieczne. Na rynku jest sporo dostępnych środków. My stosujemy Calgel. Mówi się też, że bardzo dobrym środkiem jest Sachol. I owszem, ale stosuje się go dopiero, gdy ząbki się już przez dziąsła przebijają.

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Zosia bardzo szybko zaczęła dostawać kolek. Budziła się w nocy, około 3 i do 5 dawała koncert, aż cała dzielnica ją słyszała. Nie mieliśmy pojęcia, jak sobie z tym poradzić. Już nie ważne było to, że my się męczyliśmy, chodziliśmy niewyspani, a wyglądem przypominaliśmy zombie z filmów. Najgorsze było to, że męczyła się Zosia. A ja, jak każda matka, nie lubię, jak ona płacze. Próbowaliśmy więc wynaleźć sposób, aby uśmierzyć ból brzuszka. I w końcu znaleźliśmy. Poniżej przedstawię wam kilka sprawdzonych, jak nie przez siebie, to przez koleżanki sposobów, aby pomóc dziecku przetrwać kolki.

1. Woda koperkowa - to właśnie ten specyfik w końcu nam pomógł. Na początku podawaliśmy Zosi esputicon. Niestety nie pomógł. Położna zaproponowała espumisan. Też nie pomógł. Sprowadziliśmy sobie nawet niemieckie krople, które miały być cudownym lekiem, Lefax. Cudu nie było. Woda koperkowa zaś cuda działała. W głównej mierze składa się z kopra włoskiego i wodorowęglanu sodu. Problem pojawia się przy podaniu go dziecku - jeśli kobieta karmi piersią, musi spróbować podać preparat na łyżce. Jak butlą, to problemu nie ma ;) Podawaliśmy jej mniej, niż pisało w ulotce, ale i tak pomagało. I my ulgę poczuliśmy, i Zosia, więc wszyscy szczęśliwi ;)


2. Masaż - tak, budziliśmy się o 3 w nocy i przez co najmniej półtorej godziny masowaliśmy jej brzuszek na zmianę. Rozgrzewaliśmy brzuszek masażem, później zginaliśmy jej delikatnie nóżki i masowaliśmy nóżkami. Pomagało, choć też nie zawsze. Sposób dla tych mam, które wolą naturalnie pomóc dziecku, bez podawania preparatów. W miarę masowania gazy się ulatniają, a dziecko w końcu robi się spokojne i zasypia.

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Kochani, blog założony dokładnie tydzień temu, a tyle się już tutaj dzieje! Jestem wam niezmiernie wdzięczna za wszystkie odwiedziny - a mamy już ich nie skromnie ponad 1000! Jest więc czym się cieszyć :) Zadziwiacie mnie każdego dnia coraz bardziej.

Dziękuję wam za wszystkie komentarza. Wtedy wiem, że czytacie i zostawiacie po sobie ślad. Dziękuję również za polubienia fanpage. To wszystko dzieje się tak szybko, że sama jestem w ciężkim szoku. Dajecie mi siłę do jeszcze większego zaangażowania w to, co robię.
Mam nadzieję, że tak będzie dalej! :)
Chciałabym wam też przypomnieć o konkursie, który jest na moim fanpage. Do wygrania śliczny zestaw zimowy czapeczka+komin. Nie czekajcie. Wyniki już 2 grudnia. A może wśród was jest właśnie zwycięzca?

Tymczasem życzę wam spokojnego wieczoru. Skoro Zośka już śpi, to włączę sobie jakiś ciekawy film, zrobię kubek gorącej herbaty i będę się relaksować. A co, mamom też się należy ;)

W szpitalu to wszystko pięknie wygląda - przychodzi pani, bierze dziecko, opłukuje z każdej strony, myje główkę, buźkę, przewraca na drugą rękę, myję plecki i pupę, po czym nie orientujesz się nawet kiedy, a dzieciątko już jest zawinięte w ręcznik i leży na przewijaku. Trwa to dosłownie minutę. Zośka nie zdążyła dobrze zapłakać, nawet jakby chciała. Rozkręciła się dopiero przy ubieraniu, którego przez bardzo długi okres czasu nie lubiła.
Ale w szpitalu nie jesteśmy przecież cały czas i przyszła pora na kąpiel w domu. Troszkę zestresowana, napuściłam wody do wanienki, tyle co kot napłakał, co by nie przesadzić z ilością. Wlałam troszkę Ziajki natłuszczającej, włożyłam termometr, żeby wiedzieć, czy temperatura wody jest odpowiednia. I czas zacząć zabawę.

Tyle że zabawy nie było. Jako że mieszkamy z teściową, stwierdziliśmy, że pierwsza kąpiel będzie wspólna. Tata Zośki ją trzymał i każdy z nas oblewał ją wodą, żeby mieć w tym ważnym wydarzeniu udział. Wszystko byłoby pięknie i cudownie, gdyby Zosia nie histeryzowała, jakby ją ze skóry obdzierano. Płakała i płakała, kąpiel więc tak szybko jak się zaczęła, tak się skończyła. I tak było przez kolejne kilka dni. Nie wiedzieliśmy dlaczego. Wszystko było tak jak należy - woda nie była za gorąca, nie było jej za dużo, tata w swoich silnych dłoniach trzymał małą zdecydowanie, ja do niej gadałam, ale to nie pomagało.

Aż pewnego dnia, z bezsilności, zadzwoniłam do położnej się poradzić. Jakie więc było moje zdziwienie, gdy powiedziała, żebyśmy nalali więcej wody. Tyle, co by ją zakryło. Dziecko bowiem wtedy przypomina sobie, jak dryfowało w brzuszku u mamy i czuje się bezpiecznie. Tego samego dnia wieczorem zrobiliśmy jak nam poradziła. Od tamtej pory Zosia uwielbia się kąpać, nie płacze, nie histeryzuje, tylko się cieszy, jak wchodzimy do łazienki i już wie, co ją czeka.


Tak minęło nam kilka dni. Było śmiesznie, wesoło, Zosia zadowolona, rodzice zadowoleni. Ale i to było do czasu. Jeszcze, jak sobie przypomnę tę feralną kąpiel, to robi mi się słabo. Z tatą Zosi ustaliliśmy, że to będzie ich rytuał. Że to on będzie ją kąpał, bo cały czas jest w pracy i w ciągu dnia często nie mają takiej chwili, żeby mogli ze sobą pobyć. Mi to było nawet na rękę, bo z początku bardzo bałam się ją kapać. Była taka filigranowa i malutka. I choć byłam nieziemsko ostrożna, to i tak miałam cykora. Tak więc do dzisiaj, sporadycznie się zdarza, że to ja ją kąpie.

Tego dnia wszystko było jak zwykle. Woda, co by brzuszek zakrywała, ziajka, tata, ja i Zosia. Aż Zosia się zakrztusiła. Przez krótką sekundę nie było po niej nic widać. Nastała cisza jak makiem zasiał, aż Zośka zrobiła się fioletowa. Na szczęście tata jest ratownikiem i zachował zimną krew. Klepnął ją w plecki, ale to nie pomogło. Dalej nie mogła nabrać powietrza. Odwrócił ją więc buźką do dołu i jeszcze raz klepnął. Udało się. Zaczęła zanosić się płaczem. Wiecie, mimo że płakała, a ja tego naprawdę nie lubię, to poczułam nieziemską ulgę, że to robi. Nogi miałam jak z waty, krew odpłynęła mi z twarzy. I cieszyłam się, jak jasna anielka, że tata Zośki był razem z nami.

Później mieliśmy jeszcze raz taką sytuację, choć już mniej poważną. Zosia zaczęła wierzgać w wannie i nalała sobie wody do ust. Bardziej się wystraszyła niż zadławiła.
Mamy - choć łatwo to powiedzieć, zachowajcie zimną krew. Klepnijcie dzieciątko w plecki, jeśli to nie pomoże, odwróćcie główką do dołu. Oby was to nie spotkało. Uczucie, jakie wtedy rośnie w piersi mamy, jest wręcz nie do opisania. Na szczęście wszystko się dobrze skończyło, a Zosia dalej lubi kąpieli, tak jak lubiła. Nawet i bardziej. A czy wy miałyście takie zdarzenia przy swoich pociechach?

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Tak, wiedziałam, że to w końcu nastąpi, przecież nie mogę mieć jej na własność całe życie, 24h i to 7 dni w tygodniu. Mentalnie przygotowywałam się do tego już od jakiegoś miesiąca. Wcześnie zawsze coś wypadało, jak chciałam dać Zosię do mamy. A to ząbkowanie i młoda cały czas płakała, budziła się często w nocy i chciała się tulić - po co więc babci kłopot na głowę sprowadzać? A to zaczerwienione gardełko i jakaś infekcja - chora, więc marudna i też nie było sensu. A to zaczęła bez powodu budzić się w nocy co dwie, trzy godziny - no to znowu po co babcia ma się męczyć? Aż w końcu wszystko się uspokoiło. Ząbkowanie przeszło, choć nadal mocno się ślini, gardełko zdrowiutkie i zaczęła pięknie przesypiać noce, nic więc na przeszkodzie nie stało.

Takim sposobem dzisiaj koło godziny 18:00 oddałam Zosię do babci. 7 miesięcy miałam ją przy sobie non stop, z małymi przerwami na relaks, kiedy to zajmował się nią tatuś, tudzież inna bliska osoba. Ale nigdy nie zostawiłam jej samej w nocy. Sama nie wiedziałam, jak to będzie.

I co mam ze sobą zrobić? Jak przetrwać tę noc? Jeszcze rano, kiedy do oddania młodej zostało kilka godzin, myślałam sobie, że w końcu się porządnie wyśpię. Nie będę myśleć o tym, czy nie jest w pokoju za głośno. Czy wstać do niej, bo się wierci. Czy na pewno ma dydka w buzi, bo czasami bez dydka od razu się budzi. Czy jest przykryta kołderką. Czy nie marznie. Czy nie śpi w poprzek łóżeczka. Czy nogi i ręce nie wystają poza szczebelki. Czy obudzi się o 1 w nocy. Czy może prześpi noc i da pospać rodzicom. Czy nie zrobiła przypadkiem kupki i trzeba ją wybudzać ze snu. Czy może ją polulać trochę, bo płacze przez sen. Czy zgasić lampkę, bo może za mocno świeci. Czy może radio ściszyć, bo za mocno gra. Czy, czy, czy. Nie będę o tym myśleć. Przecież mam wolny wieczór. Mogę robić, co chcę. Pójść poleżeć w wannie, poczytać książkę, obejrzeć film. Napić się wina. Poleżeć, po odpoczywać i się N I E stresować. Ani trochę.


Ale plany, jak to plany mają w zwyczaju, lubią się zmieniać, a matka zamiast relaksu, zastanawia się, czy Zosia nie płacze. Czy jest grzeczna. Czy za mną nie tęskni. Czy zjadła odpowiednią ilość kaszki. Czy spokojnie zasnęła. Czy nie będzie się rzucać w nocy. Czy prześpi noc. Czy będzie spokojna, bo przecież i dla niej to jest nowość. Jak zareaguje jak obudzi się w nocy na jedzenie, a mamy nie będzie przy niej. Jak ona poradzi sobie z tą sytuacją. Może zadzwonię? Może się upewnię, że wszystko w porządku?
Ba, może nawet lepiej podjechać i sprawdzić. Upewnić się tak na własne oczy.

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

No i wybiła ta godzina. Termin porodu minął o tydzień. Zaleceniem lekarza było pojechanie do szpitala, położenie się i czekanie na to, co ma nastąpić. Więc pojechałam. Wzięłam spakowane wcześniej torby - jedna dla mnie, druga dla Zośki i udaliśmy się do szpitala. Był piątek. Cóż, pomyślałam, pewnie jutro urodzę i będę miała swojego bombelka przy sobie.

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Właśnie dzisiaj miałyśmy z Zosią kolejne szczepienia. Czwarte. I niby powinnam się do nich przyzwyczaić, ale ja dalej jak matka wariatka wariowałam razem z nią. I zimne poty mnie naszły, gdy nas zawołano do gabinetu. I o mało co drgawek nie dostałam, przypominając sobie trzy poprzednie szczepienia i ogromny i rozdzierający serce płacz Zośki. Próbowałam się przygotować, przynajmniej mentalnie, na to, co ma nadejść, ale to wcale nie jest takie proste. Przy dziecku nic takie nie jest.
I oto znalazłyśmy się w gabinecie. Pani doktor ładnie Zosię osłuchała, zważyła i zmierzyła. Wszystko w porządku. Zdrowa jak ryba - czyli szczepimy. No i matka, czyli ja, od razu dostała przyspieszonego tętna, niemalże zimnych potów, przyspieszonego bicia serca.
Jakie więc było moje zdziwienie, gdy po dwóch ukłuciach Zosia zakwiliła, po trzecim zapłakała trochę mocniej, ale zaraz się uspokoiła. Prawie jakby żadnego szczepienia nie było. To spora odmiana od tego, co przechodziłyśmy wcześniej. Mój dzień uratowany, matka szczęśliwa, dziecko spokojnie śpi.

Temat szczepień to temat szeroki. Ile rodziców, tyle zdań. Szczepić, nie szczepić - w sumie i jedno, i drugie jest nie do końca dobre. Przed pierwszymi szczepieniami naczytałam się na Internecie o możliwych powikłaniach, o odczynach poszczepiennych, o tym czy szczepić 5w1 czy 6w1, a może zwyczajnie.

Polacy mało wiedzą o szczepieniach - artykuł, który jednym oczy otworzy innym nie. Warty jednak przeczytania.
Szczepienia a autyzm - i właśnie. Jedni twierdzą, że jest z tym związek, inni całkowicie to negują. Nie wiadomo w co wierzyć, wiadomo jednak, że rodzic chce dla swojego dziecka jak najlepiej. To prawda - szczepionki skojarzone to jedno ukłucie dla dzieciątka, mniej stresu, szybciej, pytanie tylko czy warto? Oczywiście znam osoby, które w ten sposób szczepiły swoje dzieci i wszystko jest z nimi w porządku. Nie mają żadnych zastrzeżeń. Ale nie wszyscy są tacy.

Suma sumarum wybraliśmy szczepienia zwykłe. Męczyłyśmy się z Zosią z trzema ukłuciami i dzisiaj było takie ostatnio. Zosia pięknie je przechodzi - zero odczynów, zero gorączki i innych dolegliwości. Jest zdrowa, szczęśliwa i uśmiechnięta. Przetrwałyśmy to, choć było ciężko. Czekają nas jeszcze trzy szczepienia, a później odpust na parę lat. Damy radę, przecież musimy :)

Czy szczepić czy nie - po jednej i drugiej stronie są racje, ale... My też byliśmy szczepieni i żyjemy :) A jak jest z wami drogie mamy? Wybrałyście szczepienia skojarzone czy zwykłe?

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Wiem, wiem dopiero rozpoczynam swoją przygodę z blogowaniem, ale właśnie dlatego, że zaczynam, to już teraz chcę ruszyć z kopyta! :) A że polubiłam blogowanie, to i taki pomysł mi do głowy wpadł.
Z zaprzyjaźnioną Różową Szafeczką mamy dla was niesamowity konkurs. Do wygrania jest zestaw czapeczka+komin w koty - ciepły na zimę. Która by go nie chciała? :)


 A to konkursu szczegóły. Co należy zrobić?

1. Polubić fanpage Różowa Szafeczka
2. Polubić fanpage Mama 24h
3. Udostępnić zdjęcie na swoim profilu facebookowym z fanpage Mama 24H.
4. Na profilu Mama 24h pod zdjęciem konkursowym zaprosić 3 znajomych do zabawy.

Konkurs potrwa do 2 grudnia, macie więc dwa tygodnie. Zróbcie prezent na Mikołajki swoim pociechom :)
Nie takie znowu trudne, prawda? Zapraszam do obejrzenia rzeczy z Różowej Szafeczki. Piękne, ręcznie szyte rzeczy dla naszych pociech w przystępnej cenie.

Ciąża, a później pierwsze dni z dzieckiem, to ciekawy, ale też trudny okres dla kobiety. Musi nauczyć się, jak postępować z małym człowiekiem, a nie jest to łatwe. Gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży, od razu zaczęłam wertować internet w poszukiwaniu przydatnych dla mnie rzeczy, ażeby czas ciąży upłynął mi lekko, bez większych nieudogodnień. W moim przypadku nie było zbyt prosto. Na początku mdłości, wymioty, później rwa kulszowa, bóle głowy, później kręgosłupa. Jednym słowem - cały czas coś. Znalazłam jednak kilka przydatnych rzeczy, dzięki którym doznawałam ulgi, nawet chwilowej, ale jednak :)

Drogie przyszłe mamy, mam nadzieję, że owa lista wam się przyda, wybierzecie z niej coś dla siebie albo będziecie mogły polecić je swoim koleżankom :)

1. Poduszka do spania - niby banał, ale pomaga! Często nie mogłam ułożyć się na łóżku. Duży brzuch, obracanie się z boku na bok sprawiało problem, a spanie na brzuchu, które tak uwielbiałam, nie wchodziło w grę. Musiałam więc znaleźć sposób na spokojne przesypianie nocy i tym sposobem okazała się poduszka. Jest długa, miękka i łatwo ją dostosować do swoich potrzeb. Jeden z genialniejszych wynalazków dla kobiet w ciąży! W późniejszym czasie może posłużyć i dla dziecka ;)


2. Krem na rozstępy - cóż, każda z nas pewnie zastanawia się lub zastanawiała nad tym, jak uniknąć rozstępów w ciąży. Nie każdej się uda. Znam kobiety, które po dwóch ciążach nie mają ani jednego rozstępa, a znam takie, które mają poszatkowane brzuszki i nogi mimo stosowania kremów. Nie ma na to złotej recepty, ale... Zawsze jest jakieś ale. Ja w ciąży stosowałam krem Palmers. Niemalże przez całą ciążę nie pojawiły się u mnie rozstępy, dopiero pod koniec wyszły dwa nieśmiałe na brzuchu. Z kremu ogólnie zadowolona jestem, opinie ma dobre, a mi pomógł. Nie ważne, że po urodzeniu Zośki moja waga w przeciągu dwóch tygodni spadła o 14 kg i rozstępy siłą rzeczy i tak wyszły, ale w czasie ciąży - prawie zero :)


3. Na różne boleści - miewamy przecież bóle głowy, bóle zębów, bóle wszystkiego. Ja miałam je dość często, ale nie mogłam brać tabletek, bo przecież byłam w ciąży. Znalazłam wiec kilka domowych sposób, aby uporać się z bólami. Jednym z nim był czosnek, którego stosowałam na bóle zębów. Nim dostałam się do dentysty, ból się nasilał i coś trzeba było z nim zrobić. Wtedy do akcji wkroczył czosnek. Wystarczy go przepołowić i przyłożyć do dziąsła bolącego zęba - ulga natychmiastowa :) Na bóle rwy kulszowej pomagały mi zimne okłady. Proponują też ciepłe, ale to zależy od organizmu, który jest lepszy. Na bóle głowy niestety nie pomagało nic innego jak Apap - przynajmniej raz na jakiś czas.

4. Poranne mdłości - no i temat rzeka! :) Poranne mdłości męczyły mnie do 4 miesiąca. Było ciężko. Nie mogłam pracować, bo mdłości pojawiały się nie tylko rano, ale cały dzień. Ale i na to znalazłam sposób. Nie pomagały ziółka, nie pomagały krakersy ani płatki kukurydziane. Pomogły dopiero opaski. Na początku mnie to śmieszyło, bo niby jak mają mi one pomóc. Ale szybko za nie podziękowałam. Opaski nakłada się na specjalne miejsce na dłoniach, aby kulka w nich zawarta uciskała odpowiedni nerw. Działa. Sprawdziłam :)

5. Poduszka do karmienia - gdy już dzieciątko pojawi się na świecie, a jest naszym pierwszym, jeszcze nie do końca wiemy, jak sobie z nim radzić. Przynajmniej ja miałam taki problem :) W szpitalu, gdy to wszystko było jeszcze nowe, świeże i nieznane, starałam się karmić Zosię bez żadnych pomocy. Dopiero w domu przypomniałam sobie, że mam poduszkę do karmienia. Jest to niesamowita wygoda dla kręgosłupa mamy. Można spokojnie się oprzeć, podeprzeć dziecko. Nie męczą nam się ani plecy, ani ręce. Przydatne przynajmniej przez kilka tygodni po urodzeniu ;)

6. Nakładki na sutki - nie każda mama je lubi i się nie dziwię. Ale są przydatne, gdy dzieciątko jeszcze nie potrafi dobrze ssać i rani sutki. Niestety, mi się to przytrafiło. Zanim Zosia i ja osiągnęłyśmy porozumienie przy karmieniu, już miałam naderwane i bolące sutki, przez co karmienia stawały się dla mnie udręką. Na początku ściągałam więc pokarm i dawałam jej z butelki, myśląc, że szybko je wyleczę i wrócimy do karmienia, ale wyleczenie ich wcale nie było takie proste, sięgnęłam więc po nakładki. I ja ulgę poczułam i Zosia. Żadnego bólu :)

7. Leżaczek bujaczek lub kojec - to alternatywa dla tych mam, które mają piętrowe mieszkania. U mnie łóżeczko Zosi stoi w sypialni, na górze, a my cały dzień spędzamy na dole. Noszenie jej co chwilę do sypialni na jej kilkuminutowe drzemki, gdy była jeszcze mała, mijało się z celem. Doszliśmy więc z lubym do konsensusu - na początku kupiliśmy leżaczek bujaczek. Świetna rzecz - ale dopiero później. Nie chcieliśmy obciążać jej małego kręgosłupa, który w leżaczku był cały czas pod dziwnym kątem. Kupiliśmy więc kojec, rozłożyliśmy na dole i w czasach drzemki Zosia i tak była ze mną, a ja mogłam spokojnie zajmować się domem ;)

8. Elektryczna niania - i to też urządzenie dla mam, które mają duże mieszkania. Fenomenalny wynalazek. Na początku, gdy Zosia była mała i kładłam ją spać koło 19 to już z nią zostawałam w pokoju - bałam się zostawić ją choć na chwilę. Irracjonalne ale prawdziwe. Dopiero gdy mała skończyła miesiąc, zaczęłam włączać nianię i spędzać wieczory spokojnie na dole, relaksując się. Niania działała idealnie i działa do tej pory. Mała spokojnie śpi, a każde jej jęknięcie słyszę idealnie na dole :)

Mam nadzieję, że choć trochę wam pomogłam. Wszystko przetestowane na sobie. Ułatwiają życie i pomagają. A z takich rzeczy trzeba korzystać ;)

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Jako początkująca mama bardzo chciałam, aby moje dziecko miało wszystko, co będzie jej potrzebne do rozwijania się. Jeszcze w ciąży przeglądałam masę zabawek na internecie, czytałam opinie, googlowałam w celu znalezienia tych, które mogą przydać się mojemu szkrabowi, jak już się urodzi.
Podpytywałam również innych mam, tych doświadczonych, w co opłaca się zainwestować, a co lepiej sobie odpuścić. Takim sposobem doszłam do maty edukacyjnej. Po raz pierwszy powiedziała mi o niej koleżanka, również mama, która ową matę kupiła dla swojej córeczki.
A więc jako mama czynu, zabrałam swoją Zosię i poszłyśmy w odwiedziny matę zobaczyć, dotknąć, spróbować.

Zosia miała wtedy trzy miesiące i pierwszy raz widziałam, żeby coś ją tak zainteresowało. Próbowała łapać zabawki, uderzała nóżkami w pianinko, cieszyła się, jak słyszała dźwięki i melodyjki.
No to stwierdziłam, że czas matę edukacyjną kupić.


Okazało się, że to jeden z bardziej trafionych pomysłów, jakie miałam :) Zosia do tej pory uwielbia się tam bawić. Cały czas interesują ją zawieszone grzechotki, a teraz w szczególności lusterko, w którym może się przeglądać.
A w pianinko woli stukać palcami, trzeba ją więc sadzać przy nim i obserwować jak dobrze się bawi.
Drogie mamy - jeśli nie wiecie jaki prezent sprawić swoim małym pociechom lub dzieciom koleżanek, polecam. Sama widzę, że to świetna rzecz, która rozwija maluszka.

Źródło zdjęcia : https://www.google.pl/

Nieuchronnie spoglądam na zegarek, raz po raz zastanawiając się, czemu, do jasnej anielki, nie leżę jeszcze pod ciepłą kołderką i nie śpię, wiedząc, że moje małe szczęście z pewnością obudzi się koło 3 w nocy, jak nie na jedzenie to na pogaduszki nocne, które zaczęła ostatnio strasznie uwielbiać.

Matka zamiast odpoczywać i zbierać siły na jutrzejszy dzień, siedzi, uśmiecha się do monitora i klepie kolejnego posta na nowym blogu z nadzieją, że dzieciątko nie obudzi się wcześniej, a może nawet prześpi całą noc i sprawi mamie niewysłowioną radość.
Tak, życie byłoby wtedy zdecydowanie piękniejsze.

Może jednak nie ma co narzekać. Nocne wstawanie? Pestka, za czasów studenckich noce się nie przesypiało, a człowiek i tak funkcjonował i nawet na zajęcia chodził. Lulanie dzieciątka w nocy? Co to dla nas, lulanie mamy we krwi. Nocne pogaduszki, trwające godziny? Cóż, z przyjaciółkami też się rozmawiało, prawda? Więc może czasami lepiej jest spojrzeć na świat w trochę jaśniejszych barwach. Nie mówię tu o różowych okularach, byłoby za landrynkowo i na pewno sztucznie, ale wyjrzeć trochę poza tą szarość i cieszyć się z takich małych rzeczy, choć teraz mogą zdawać się utrapieniem. Przecież za rok, dwa, cztery, dziesięć już tego nie będzie, a okaże się, że strasznie za tym tęsknimy.

Korzystajmy z dnia, korzystajmy z nocy - ze wszystkiego. Pełnymi garściami. Bierzmy i dawajmy, bo przecież na tym opiera się świat :)

Dobranoc blogspocie!

Miałam ogromny problem z moją Zosią. Na początku nie chciałam jej dawać smoczków, bo jak to tak, bo zgryz będzie nie taki, bo czemu mam ją przyzwyczajać, bo w szpitalu mówili, żeby z nich zrezygnować, bo, bo, bo. I takich bo się nagromadzało, do czasu, gdy Zosia sama zdecydowała, że smoczka dostać musi, inaczej nie da żyć całemu domowi. A stało się to 3 dni od wyjścia ze szpitala. Moja silna wola w uniknięciu smoczków szybko została spacyfikowana.
Na szczęście jakiegoś smoczka w domu miałyśmy, więc po wyjściu położnej szybko wpakowałam małej dydka do buzi i z niemałym zachwytem stwierdziłam, że dziecko nagle płakać przestało, uspokoiła się i zasnęła snem tak mocnym, że nawet nie zorientowała się, że smoczek już dawno z buźki wypadł.

Mama się cieszy, dziecko się cieszy, domownicy się cieszą. Wszyscy szczęśliwi. Do czasu. Jak to zwykle bywa. Problem rozpoczął się, gdy mama naczytawszy się w internecie opinii o smoczkach, zdecydowała, że Zosia powinna cmoktać takie, które pomogą jej zgryzowi. Do tego czasu Zosia cmoktała najzwyklejsze smoczki z Canpola, okrągłe i kauczkowe. NUK-a nie chciała, Aventa nie chciała.

Przeszłam drogę przez mękę, żeby nauczyć ją ssać innego smoczka. Aż natrafiłam, przez totalny przypadek, na smoczki Mam Baby.


Co prawda, kategorycznie różnią się od tych z Canpola - wszystkim się różnią. Ale jako jedyne podpasowały mojej Zośce. A więc mamy, jeśli macie problem z przystosowaniem dziecka do innych smoczków - polecam Mam Baby. Z autopsji :)

A wasze dzieci mają ulubione kształty czy jest im obojętne jakiego smoczka dostają?